W projekcie „Aranżacja przestrzeni edukacyjnej w polskiej i niemieckiej szkole – seminarium dla nauczycieli” wspólnie z nauczycielami z partnerskiej szkoły Rosy Luxemburg w Neuruppin rozmawialiśmy o kompleksowym rozwoju placówek edukacyjnych w Polsce i w Niemczech pod kątem kultury uczenia (się) i komunikacji, w zbudowaniu architektonicznego i cyfrowego środowiska nauki.
Przestrzeń edukacyjną postrzegamy w trzech wymiarach: fizyczno-architektonicznym (jako przestrzeń fizyczną, wyposażenie, infrastrukturę szkoły), wirtualno-technologicznym (kształcenie i uczenie się w sieci) oraz społeczno-kulturowym (społeczność szkolna, społeczność lokalna, więzi ze światem). Seminarium prowadzili Pani Katarzyna Górkiewicz-Fundacja Szkoła z Klasą w Warszawie i Pan Witold Kołodziejczyk- trener edukacji przyszłości.
Przestrzeń architektoniczna
W trakcie projektu zostały zaprezentowano możliwe rozwiązania architektoniczno-infrastrukturalne oraz wskazówki dotyczące modernizacji istniejącej już infrastruktury - pomysły na to, jak małymi krokami i niewielkim kosztem lepiej urządzić przestrzeń uczenia się w każdej szkole.
Przestrzeń wirtualno-technologiczna
Internet zmienił styl życia, kulturę uczenia się, sposób komunikacji i model pracy; zmienił również rolę nauczyciela i oczekiwania uczniów, a także zbiór kompetencji potrzebnych im w życiu zawodowym, społecznym i osobistym. W ramach projektu został opracowany poradnik dotyczący efektywnego i przemyślanego wykorzystania nowych technologii i internetu w procesie uczenia (się) oraz zdobywania kompetencji kluczowych w XXI wieku.
Przestrzeń społeczna
Myślenie o nowoczesnej przestrzeni uczenia się powinno być impulsem do myślenia o transformacji szkoły – od szkoły jako „instytucji uczącej“ do szkoły jako „społeczności uczącej się“, w której to, czego jesteśmy nauczani, przez kogo, kiedy, z kim i jak staje się płynne, wyłania się i rozwija z edukacyjnej potrzeby chwili i możliwości .W takim samym stopniu jak fizyczna przebudowa przestrzeni, w której uczymy się, powinniśmy także planować „przebudowę“ sposobów uczenia się przez uczniów, dbając, aby były one bardziej dopasowane do indywidualnych potrzeb oraz do świata, dla którego edukujemy (się).
Organizatorzy projektu proponują szerokie spojrzenie na przestrzeń edukacji i ujęcie jej poprzez trzy wymiary: architektoniczny (przestrzeń fizyczna, wyposażenie, infrastruktura szkoły), wirtualno-technologiczny (kształcenie i uczenie się w sieci) oraz społeczny (społeczność szkolna, społeczność lokalna, więzi ze światem). Wszystkie razem tworzą środowisko, które ma kluczowy wpływ na jakość uczenia się.
W projekcie zostały zaprezentowane możliwe rozwiązania, nie tylko architektoniczne, oraz wskazówki dotyczące modernizacji istniejącej infrastruktury, czyli pomysły na to, jak małymi krokami i niewielkim kosztem można lepiej urządzić przestrzeń uczenia się w każdej szkole. Zmiany te powinny oczywiście odpowiadać potrzebom użytkowników – uczniów, nauczycieli, rodziców w szkole. Podczas trwania projektu została zaprojektowana przez uczestników projektu pracownia teatralna w szkole w Podmoklach Małych. Projekt zakończył sie konferencją podsumowującą, na której szkoła w Podmoklach Małych i szkoła w Neuruppin przedstawiła rozwiązania dotyczące swoich przestrzeni w aspektach: architektonicznym, wirtualno- technologicznym i społecznym.
zapraszamy do galerii
